Het is ons eindelijk weer eens gelukt: we zijn lekker een dagje gaan GeoCachen! Soms moet je gewoon de deur achter je dichttrekken, de klusjeslijst verstoppen, de honden negeren en het verstand op nul zetten. En dat was het zeker waard! Op maar een half uurtje rijden van ons huis ligt Cosy Corner, een prachtige, relatief stille plek waar onze eigen Cache verstopt ligt. Die Cache had wat onderhoud nodig en dus hadden we een goed excuus om er eens heel te gaan. Ook ontdekten we dat er nu twee nieuwe Caches zijn geplaatst bij dezelfde baai, en die moesten dus ook gevonden worden. Al met al hebben we een kilometertje of vijf gelopen over het strand en de rotsen. De temperatuur was heerlijk ‘koel’, maar 27 graden. Wat hebben we genoten!
Eric moet morgen nog werken, maar op maandag en dinsdag zijn we allebei vrij. We gaan wat snoeien op de conservation area en wat klusjes in en om het huis doen.
Wij wensen iedereen een heel vrolijk Pasen!

We hebben eindelijk een paar flinke buien gehad! Bizar, hoe blij je kunt zijn met een beetje regen. Alles is weer lekker fris en er hangt een heerlijke peppermint geur. We zijn vanmorgen lekker met de drie (!) honden naar het bos geweest, Monty logeert weer bij ons deze maand. We hebben genoten van de heerlijke frisse natuur en vrolijke hondjes.
Verder zijn we druk bezig met werken, klussen en allerlei andere zaken. Ik moet nog anderhalve week naar school voordat het dan toch eindelijk vakantie is. En Eric doet veel EFTPOS (pinautomaten) jobs en werkt natuurlijk in het weekend bij de bouwmarkt.
We hebben ook al fijne ‘housesitters’ gevonden, een stel dat in oktober op ons huis en de hondjes gaat passen wanneer wij naar Nederland komen. Ze klinken heel geschikt, hebben veel ervaring met honden en ze komen vlak na Pasen een keertje kennis maken. Nu kunnen we echt niet meer wachten om lekker naar het kikkerlandje te gaan. Als we die nare lange vlucht maar over konden slaan…..

We zijn er nog wel hoor, ook al zie en hoor je ons niet zo vaak meer. Tja, what can we say? We zijn gewoon hartstikke druk! Eric werkt tegenwoordig bijna zeven dagen per week en ik probeer heel hard om school/huis/tuin/life in balans te houden. Kortom: het is gewoon overal op de wereld hetzelfde… Het is ook al maanden ontzettend heet, dat helpt natuurlijk ook niet echt. We zijn die eeuwige zomer inmiddels echt spuugzat, laat de lekker koele, maar vooral ook natte herfst en winter maar komen. Dan kunnen we die kippen ook eindelijk eens aanschaffen, en hebben we ook weer eens iets om ‘over naar huis te schrijven’.
Have a wonderful weekend everyone!

Aangezien we hier al bijna een echte boerderij hebben, dachten we dat het maar eens tijd werd voor wat kipjes. Lijkt ons erg gezellig, een stuk of drie gezellige scharrelaars. Net zoals met alle andere ’simpele’ dingen, is het hier best pittig om goed voor kipjes te zorgen. Het is vaak heel erg heet, slangen houden erg van de muizen die op het kippenvoer afkomen, en het stikt hier van de hongerige vossen. Dus: het kippenhok gaan op Alcatraz lijken. Potdicht, geen enkele ontsnapmogelijkheid, geen kans voor de hondjes (vooral Phoebe) om onder het hek door te gaan graven, en we gaan proberen om het zo schoon mogelijk te houden. Dat wordt dus ons nieuwe project. Maar aangezien er nog ongeveer tien projecten op de never-ending kluslijst staan, gaat het wel een tijdje duren voordat de Kipmansion werkelijkheid wordt. Maar toen ik op de rommelmarkt dit leuke huisje zag, kon ik het toch niet laten… Wat gaat dat een leuk kippenhuisje worden!

Wij hebben het warm. Niet een klein beetje warm, maar erg, erg warm. Zo warm, dat we alweer nat zijn zodra we ons hebben afgedroogd na het douchen. Het is hier zo warm, dat je de lucht kunt zien trillen van de hitte. Het is net alsof we constant toegedekt zijn met een hele warme deken. De hondjes hebben er ook last van, ze slapen eigenlijk de hele dag. Af en toe krijgen ze een botje uit de diepvries, een soort rundvlees ijsje zeg maar. Ze komen pas tot leven als de zon weer ondergaat. En wij ook. Pufff….. Komt die herfst nou nog eens?

We hebben de laatste tijd eigenlijk niet zo veel berichtjes geplaatst maar alles gaat z’n gangetje. Mijn bedrijfje is erg rustig en de afgelopen weken heb ik maar een paar klanten gehad. Maar de meeste kleine bedrijven hebben het hier heel erg rustig. Gelukkig heb ik mijn weekendbaantje bij de bouwmarkt. Deze maand komt trouwens de nieuwe “Rotary Directory” uit. Dat is een soort gouden gids maar dan alleen voor bedrijven in Margaret River en omgeving. Deze is heel erg populair en ik heb er dit jaar een mooie kleurenadvertentie in geplaatst. Hopelijk gaat dat wat meer klanten opleveren.

In de tussentijd doe ik allerlei dingen rond het huis, er is hier altijd wat te doen. Zo hadden we pas een invasie van Redback spinnen in de schuur. Omdat ze in grote getalen aanwezig waren en aardig giftig zijn, zijn we ze te lijf gegaan met insecticide. We kunnen nu weer rustig de schuur in. Het uiteindelijke plan is om Daddy Longlegs (volgens mij worden die Hooiwagens genoemd in Nederland) te gaan introduceren in de schuur. Het schijnt namelijk dat die de enige natuurlijke vijanden te zijn van de Redbacks. Beter een schuur vol hooiwagens dan een schuur vol Redbacks.

We houden trouwens het Nederlandse nieuws ook een beetje bij via Internet en ik las pas dat Wilders in Nederland ghettos wil introduceren voor mensen die overlast veroorzaken. Dit deed mij heel erg denken aan een boek dat ik pas gelezen heb. In de 18e eeuw hadden ze in Engeland een fantastisch idee. De theorie was dat als je alle criminelen verbant uit Engeland en alleen eerlijke mensen overhoudt, je na verloop van tijd geen criminaliteit meer kent. Dus iedereen die veroordeeld was voor iets crimineels, hoe klein dan ook, werd verbannen naar een ver afgelegen eiland, genaamd Australie…

Het begon gisteren met Joey. Toen we ons aan het gereed maken waren voor onze ochtendwandeling, waren Joey en Phoebe zoals gewoonlijk erg enthousiast. Ze waren druk aan het rennen toen ik een grote dreun hoorde en daarna gejank. Joey zat heel zielig met z’n pootje omhoog voor de deur. Hij bleek tegen een aantal bloembakken te zijn aangerend die op onze verandah staan. Gelukkig had hij niets gebroken maar hij was natuurlijk wel heel erg zielig.

We hebben onze ochtenwandeling dus maar achterwegen gelaten en ik haaste mij naar de auto om weg te gaan. Ik had namelijk een afspraak bij de garage omdat achterin de boel erg rammelt. Tot mijn grote verbazing kreeg ik echter de auto niet aan de praat. Het klonk als een lege accu. Sonja was allang weg naar school dus heb ik maar bij de buren aangeklopt. Met behulp van de startkabels had ik mijn auto gelukkig weer snel aan de praat en het kwam goed uit dat ik een afspraak had met de garage.

Toen ik ’s middags mijn auto weer ophaalde was er geen goed nieuws. Het gerammel had te maken met de wielophanging en ze hadden nieuwe onderdelen nodig. En met de accu was niets mis, ze konden niets vinden. Mogelijk dat een deur niet goed gesloten was zodat de binnenverlichting was blijven branden.

Vanmorgen had ik echter weer problemen met het starten. Omdat ik lid ben van de Australische wegenwacht, heb ik die maar eens gebeld. De monteur had de auto snel aan de praat en zei dat hij zeker wist dat de accu niet goed meer was. Hij kon dit wel uittesten als ik naar zijn garage kwam in het dorp. Daar ben ik dus heen gereden maar toen hij de accu had gecontroleerd, bleek er niets mee aan de hand te zijn. Na wat testen dacht hij dat het de dynamo moest zijn. Ik ben toen weer teruggegaan naar mijn eigen garage en na wat testen zei de monteur dat de dynamo inderdaad iets te weinig stroom leverde. Hij zou het gaan uitzoeken.

Vanmiddag kreeg ik een telefoontje van hem. De dynamo werkte goed op de testbank maar zodra hij het weer in de auto installeerde kreeg de accu niet genoeg stroom. Het is in ieder geval niet de accu want met een nieuwe accu had hij dezelde problemen. Hij vond het erg vreemd en hij heeft een nieuwe dynamo besteld die morgen arriveert. De auto moet dus nog een nachtje logeren bij de garage.

Nu ben ik dus autoloos maar gelukkig heb ik ook geen klanten. Het is de laatste 2 weken verbazingwekkend rustig. Allemaal erg vreemd…

Het is cyclonentijd. Nadat wij afgelopen week ontsnapt zijn aan cycloon Bianca, staat cycloon Yasi op het punt om Queenland, in het noordwesten van Australia, binnen te vallen. Naar verwachting wordt Yasi de zwaarste cycloon die Australia ooit gehad heeft. Ter vergelijking, er was voorspeld dat cycloon Bianca als een catagorie 1 cycloon bij ons zou binnen vallen met windsnelheden tot 120km/uur. Hoewel dit best wel wat schade had kunnen aanrichten, is dat niets vergeleken met cycloon Yasi. Yasi is zojuist opgewaardeerd naar een categorie 5 cycloon, de hoogste waardering die er is voor cyclonen. De verwachte windsnelheid zal waarschijnlijk oplopen tot over de 300km/uur! Onvoorstelbaar als je bedenkt dat windsnelheden boven de 120km/uur al gezien worden als oorkaankracht op de schaal van Beaufort. De televisie zendt hier continu beelden uit over het verloop van de storm, zojuist werd er op de televisie verteld dat het erger gaat worden dan de film “The perfect storm” en ik kan mij nog herinneren dat dat een behoorlijk spannende film was.

Om jullie gerust te stellen, wij zitten trouwens precies aan de andere kant van Australie en we merken helemaal niets van Yasi. We hebben hier prachtig zomerweer, zon en een temperatuur tussen de 25 en 30 graden. Sonja is deze week weer begonnen aan een nieuw schooljaar, ze heeft er weer zin in. Verder gaat alles z’n gangetje met een van de hoogtepunten dat we een nieuwe koelkast hebben gekocht omdat de oude niet meer wilde koelen.

P.S. Wie trouwens geinteresseerd is in het verloop van cycloon Yasi, kan het volgen via www.news.com.au

Even een cycloon update: de warning is opgeheven, cycloon Bianca is al zoveel in sterkte afgenomen dat we er waarschijnlijk niet zoveel van gaan merken. Het regent en waait hier behoorlijk, maar ze verwachten niet dat dat erger wordt. Hoera! Het was een spannend nachtje, maar we kunnen dus weer opgelucht adem halen.
Fijne zondag!

Zoals op zoveel plekken op de wereld is het weer hier echt ‘all over the place’. We hebben al heel veel regen gehad deze maand (en dat is hoogst ongebruikelijk in het midden van de zomer) en nu komt er een tropische cycloon deze kant op. Tja… Normaal gesproken komen er iedere zomer wel een paar cyclonen langs het noorden van Western Australia, maar deze cycloon (ze heet Bianca) komt waarschijnlijk tussen Bunbury en Busselton aan land. Dat is wel een beetje dichtbij. Gelukkig lijkt het erop dat ze van een cycloon in een ‘tropische storm’ verandert wanneer ze aan land komt, maar we nemen geen risico’s. De verzekeraar is gebeld en we weten zeker dat we goed verzekerd zijn, het landje is opgeruimd en ik ben nu bezig om alle potplantjes, tuin meubilair en andere losse objecten in de schuur te zetten.
De verwachting is dat Bianca morgen (Zondag) in de middag aan land komt, dus we hebben geen idee of we dan nog bereikbaar zullen zijn. De stroom valt hier regelmatig zonder reden uit, dus wat er gebeurt als er een cycloon overkomt… we zullen zien. We hebben genoeg water, eten en hondenvoer om het een flinke tijd uit te houden en als het te vervelend wordt hier dan gaan we gewoon naar school toe. Om lekker te schuilen met de hondjes. We houden jullie op de hoogte!
Enne… wat voor spannends gebeurt er in het kouwe kikkerlandje? Anything???