Het is hier eindelijk, eindelijk begonnen met regenen! Na ongeveer drie maanden droogte hebben we eindelijk wat buien gehad. Je hoort de natuur bijna een diepe zucht slaken en gulzig drinken, het was hier zo ontzettend droog. We hebben de peppies de hele zomer met de hand water moeten geven en ook de fruitbomen en groentetuin kregen iedere dag een douche. Daar ging wel steeds een half uur inzitten, dus ik ben extra blij met deze regen. Hoewel het heel erg droog was ging het wel heel goed met onze watertank en ons waterverbruik. We hebben pas een kwart van onze tank gebruikt. Dat geeft hoop voor de toekomst, we weten dat we het best een tijdje kunnen rekken. Het grote nadeel is alleen wel dat de pomp zoveel electriciteit verbruikt, dat vinden we erg jammer. We zijn van plan om toch nog een extra watertank aan te schaffen die we voor de tuin kunnen gebruiken en die gewoon via de zwaartekracht werkt. Daar hebben we dan geen extra pomp voor nodig. Ook zijn we allerlei werkzaamheden in en om het huis aan het inplannen. Er is nog een keukenkastje met afzuigkap besteld, en ook zijn we heel druk bezig om de verandah te laten verbreden. We worden namelijk gek van al het mulle zand (en nu modder) dat om het huis ligt. Je kunt nergens heen lopen zonder zwarte voeten te krijgen! We zijn van plan om beton te laten storten op het gedeelte voor het huis, en gravel achter het huis. Daar maken we dan ook gelijk een leuke ‘courtyard’ bij, een soort terrasje, omdat het uit de wind ligt. En Eric gaat een heleboel andere klusjes doen als hij over drie weken stopt met werken. Heerlijk, want onze lijst is wel heel erg lang en we hebben nergens tijd voor.
Met Phoebe en Joey gaat het prima, ze spelen steeds meer samen. Wel hebben we een nadeel ontdekt van een hond die eigenlijk nog een puppy is: ze eet alles wat los en vast zit. Vanmorgen heeft ze mijn lievelingsschoenen opgeknaagd en we vinden ook steeds handdoeken met gaten erin. En mijn hele dure waterzakken die om de jonge boompjes liggen vertonen ook al tandafdrukken. Grrrrrr… Maar ja, dan kijk je in die hele lieve (schuldige) puppy oogjes en tja, dan is de juf ook weer gesmolten. En Joey, die geniet van alle actie. Zolang hij maar niet de schuld krijgt!

This entry was posted on zaterdag, maart 13th, 2010 at 7:32 pm and is filed under Dagboek. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.