De algemene ziektekostenverzekering voor Aussies heet Medicare. Het is een nationale verzekering waar iedereen recht op heeft, en iedereen betaalt mee via de belasting. Omdat er nogal wat dingen zijn die niet vergoed worden door Medicare, hebben we een jaar geleden toch maar een private ziektekostenverzekering aangeschaft. Nu blijkt dat dat een goede zet was. Heel Australie kampt met enorme wachtlijsten voor operaties die via Medicare gaan. Nu loop ik al anderhalf met een bursitis en impingement syndroom in mijn schouder, en de chirurg heeft vastgesteld dat er een operatie moet plaatsvinden. Via Medicare sta ik al een aantal maanden op de wachtlijst voor deze procedure, en de wachttijd kan wel oplopen tot langer dan een jaar. Gelukkig is onze ‘wachttijd’ van onze private health insurance op, en toen ik vandaag belde bleek dat ik over twee weken al onder het mes kan. Eigenlijk niet eerlijk… arme mensen staan jaren op een wachtlijst voor procedures die via het public system moeten plaatsvinden en als je geld genoeg hebt voor een private verzekering is het in twee weken gepiept! Dat typeert de Australische samenleving precies: de kloof tussen arm en ‘rijk’ wordt steeds groter. En wij zijn echt niet rijk!
Maar goed, op woensdag 9 juli ga ik dus onder het mes: en ik moet een nachtje in het ziekenhuis blijven. Ik ben maar gelijk begonnen met een kuurtje Vitamine C, want wie weet wat er in het ziekenhuis allemaal rondzweeft….

This entry was posted on Thursday, June 26th, 2008 at 7:01 pm and is filed under Dagboek. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.