Beth vertelde ons een leuk waargebeurd verhaal. De televisie van haar vriendin scheed er met een luide knal mee uit. Het was al een oudje dus was het een goede gelegenheid om een nieuwe aan te gaan schaffen. Omdat iemand misschien nog wat aan de onderdelen zou kunnen hebben, zette ze de oude tv aan de straat. Na drie dagen stond hij er echter nog steeds en ze wilde hem al naar de stort gaan brengen toen de tv plotseling verdwenen was. Een paar dagen later werd er aangeklopt. Er stond een oud mannetje voor de deur met haar oude tv. Hij vertelde haar dat hij hem had gerepareerd en nu terug kwam brengen. Omdat de vriendin van Beth zich al een beetje verheugd had op een nieuwe tv vroeg ze hem of hij de tv niet liever zelf wilde houden. “Nee”, zei het oude mannetje, “Ik kijk haast nooit televisie maar ik vind het wel leuk om ze te repareren”. Hij wilde ook geen geld accepteren voor de reparatie. Hij had het met plezier gedaan. Een typisch Australisch verhaal. Ik denk dat ik mijn schoenen voor de deur ga zetten want ze moeten nodig gepoetst worden…

This entry was posted on Friday, February 8th, 2008 at 6:53 pm and is filed under Dagboek. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.