Twee jaar Down Under
2 September 2007 door SonjaDoor alle drukte waren we helemaal vergeten om te vieren dat we hier gisteren, 1 september, twee jaar geleden aankwamen met onze zware rugtassen, onze dromen en hoop voor de toekomst. Maar ook met verdriet in ons hart om alles en iedereen die we moesten achterlaten. De afgelopen twee jaar voelen meer als tien, er is zoveel gebeurd. Veel hoogtepunten, maar we zijn ook heel diep gegaan. Nu is eindelijk de rit wat rustiger geworden, twijfelen we niet meer iedere dag of we wel de juiste beslissing hebben genomen. Voor mij geldt nog wel steeds: als ik het over mocht doen, dan deed ik het niet. Die extra anderhalf jaar met mama zou ik me niet laten afnemen. Eric denkt daar anders over, maar voor hem is het afgelopen jaar ook heel anders geweest.
Samen proberen we nu in wat rustiger vaarwater te blijven: even niks beslissen, even rustig een routine opbouwen, in de weekends heerlijk genieten van onze prachtige hoek van Australie. Wat in de komende twee jaar gaat gebeuren? Ik heb werkelijk geen idee. Ik leef van dag tot dag, en de tijd vliegt voorbij.
Zonder jullie steun was het allemaal veel moeilijker geweest. We waarderen alle telefoontjes, mails, en blogreacties heel erg.
Thanks a million!
2 September 2007 om 2:35 pm
Hee Sonja en eric!
Gefeliciteerd met twee jaar Down Under! Jullie hebben het toch maar goed voor elkaar nu, na alle moeilijke momenten. In alle psychologieboeken staat dat zelfs “positieve” ingrijpende dingen (geboorte, trouwen, emigratie) erg veel stress met zich meebrengen, dat heb je gevoeld dus.
Je gevoel over de gemiste tijd met je moeder snap ik erg goed. Als wij nadenken over onze mogelijke emigratie naar ?? over een poos, schiet er ook al een brok in m’n keel als ik denk aan onze (ouder wordende) ouders…pfff het blijft ongelovelijk moeilijk een keuze te maken tussen je eigen verhuisdrang en je liefde voor je familie en vrienden…dat zal wel nooit makkelijk worden.
Heel veel sterkte, en en ook trots zijn hoor op wat je nu hebt!
Heleen en Robin, over 11 dagen weer op reis voor 10 mnd!
3 September 2007 om 4:56 am
Hi Son en Eric,
Gefeliciteerd met deze mijlpaal die inderdaad met grote (emotionele) hindernissen is behaald en niet te vergeten jullie doorzettingsvermogen!
Nogmaals proficiat en ik hoop dat er nog vele (makkelijker) jaren in Aussi achteraan komen waarbij ik (cq wij) ook eens kunnen kijken hoe jullie dat allemaal geflikt hebben.
Lieve groeten uit Aalden,
Paps
4 September 2007 om 4:31 am
Hoi Sonja en Eric.
Als moeder van een stel geemigreerde kinderen , kan ik je wel vertellen dat het afscheid ook heel moeilijk voor mij was. Maar het is ook weer zo, ik kan de kinderen niet tegenhouden als zij denken dat ze het daar beter hebben . 1x keer is ze al terug gekomen om dat ze heimwee naar haar familie had. Na 9 jaar. Nu is ze weer gegaan , haar dochter Simone achterna. Voor een moeder is het heel moeilijk en ik begrijp wat je schrijft over je eigen moeder.
Zet hem op , je bent er pas 2 jaar en wie weet hoeveel mooie dingen je nog krijgt en tegen komt. Veel sterkte , en in October kom ik naar Aussie. Mischien zien we elkaar.
Groetjes, Oma Han