Hier in huis staan we allemaal op zomertijd. Het is al een tijdje overdag niet meer onder de 30 graden geweest en dus doen we het lekker rustig aan. Buiten-klusjes moeten voor 10 uur af zijn, en rond een uur of twee is het siesta tijd. De honden doen daar ook enthusiast aan mee! (de siesta dan, niet de klusjes…)
We genieten van de vakantie en onze omgeving, en ook begint het huis er steeds beter uit te zien. Ons meest recente project bestaat uit het op maat zagen, verven en lakken van vensterbanken en plintjes. Dingen die in een Aussie nieuwbouwhuis niet standaard worden bijgeleverd. Na ruim twee jaar dus eindelijk de puntjes op de i.
De hoezen van de banken zijn gewassen, de kleden en vloerbedekking gestoomd, en alle hoekjes en gaatjes zijn schoon. Voor nu dan.
Over anderhalve week moet ik (Sonja) weer naar school. Dat zal best even wennen worden, maar we passen ons gewoon weer aan.
Wij hebben hier dus wel gewoon een oer-Aussie zomer, hoe zit dat nou met die oer-Hollandse winter? Komt ie er nu nog?

Het nieuwe jaar is goed begonnen: we genieten van heerlijk zomers weer met een lekker zonnetje en af en toe bewolking. Ideaal weer om in en om het huis te werken, maar ook om lekker naar het strand te gaan en in het bos te wandelen. De grootste klussen zijn inmiddels af (voor nu ) en we concentreren ons nu op het mooi(er) maken van ons huisje en landje. We zijn bezig om een pergola te installeren en schilderen, er komt een mooie ventilator aan het plafond in de woonkamer, we geven de tuin wat meer vorm, en er komen binnenkort wat ladingen gravel om nog wat weggetjes aan te leggen. Zolangzamerhand winnen we het van het zand; wie had dat ooit gedacht?
Verder worden er dit nieuwe jaar wat flinke knopen doorgehakt in de prive sfeer. Eric heeft genoeg van het wachten op werk, hij gaat weer actief zoeken naar een vaste baan. Het werken als eigen baas bevalt niet goed, teveel onrust en onzekerheid, vooral in deze moeilijke tijd. Jammer, maar het is belangrijker dat hij gelukkig is.
En ik (Sonja) ga dit jaar zorgen dat mijn rug beter wordt, of dat er in ieder geval een diagnose wordt gesteld. Dat is mijn goede voornemen. Al met al dus hard werken voor een goed leven. Dat wensen we eigenlijk iedereen: persoonlijke groei, tevredenheid, ‘mindfulness’ en humor.
En veel avontuur!

Aangezien wij over een paar uurtjes al het nieuwe jaar ingaan, willen wij iedereen graag een heel gelukkig en gezond 2012 toewensen!
De allerbeste wensen vanuit een zomers Margaret River.

Deze week was het alweer de laatste dag van het schooljaar. Zoals altijd had Sonja’s school een eindejaarsviering waar alle klassen iets leuks opvoerden. Sonja’s klas had samen met de andere “junior primary” klassen een liedje ingestudeerd…

Het is alweer een week geleden dat de grote brand langs Margaret River trok. Afgelopen week ben ik gaan kijken in de twee kleine badplaatsjes, zo’n 2 km hier vandaan, die zwaar getroffen zijn. Het ziet eruit als een slagveld. Om bij het hondenstrand te komen moesten we altijd een stukje door de duinen lopen. Dit zijn nu kale zandhoopjes geworden. En de bossen bij de riviermond zijn ook helemaal verdwenen. Hoewel ik dat gebied goed ken, had ik af en toe problemen om mij te orienteren, zo verschrikkelijk is het veranderd. Het is verbazingwekkend dat er nog zoveel huizen overeind staan. In de meeste tuinen staan alleen nog maar kale zwarte stompjes. Ik ben ook nog even bij iemand langsgeweest die ik goed ken. Zijn huis staat er nog maar z’n tuin is kaal, de schuttingen zijn verbrand, de dakgoten en pijpen zijn van z’n huis gesmolten en de regenwatertank lijkt op een pudding die mislukt is. Zeer waarschijnlijk is zijn huis gebombadeerd door een blusvliegtuig waardoor dat gespaard is gebleven. Hij heeft mij ook zijn schuur laten zien. Hij zei dat die voor de brand helemaal vol stond met spullen. Deze zijn allemaal verpulverd. Alleen kan je nog wat resten zien van een oude metalen maaimachine en wat gereedschappen. Een heleboel huizen die er goed uitzien hebben structurele schade opgelopen door de intense hitte en ook door de grote hoeveelheden water die de blusvliegtuigen op de huizen hebben gestort. Het ziet er heel erg indrukwekkend uit. Het zal ook nog wel een tijd duren voordat dit allemaal weer hersteld is.

Een van de huizen die totaal zijn verbrand, is het oude Wallcliffe house. Dit was het tweede huis van de Bussell familie, de eerste familie die hier ongeveer 150 jaar geleden kwam wonen. Niet alleen het huis is verbrand maar ook allerlei historische documenten, dagboeken en meubels. Heel, heel erg zonde. Hun eerste huis stond ook in het gebied dat verbrand is maar dat hebben ze gelukkig kunnen redden.

Het historische Wallcliffe House na de brand

En we zijn nog niet uit de brand… Er zijn nog steeds smeulende haarden hier en daar die weer kunnen opvlammen. De hele dag hoor je helicopters en vliegtuigjes overvliegen die de boel in de gaten houden. Daarnaast is er nog een andere grote brand, ook vorige week ontstaan, die de brandweer niet onder controle kan krijgen. Gelukkig voor ons is die brand meer dan 50km van ons verwijderd maar het bedreigt nu een ander stadje, Augusta. We hebben momenteel extreem slecht weer: Zonnig, temperaturen boven de 30 graden en een harde wind. Hierdoor zijn branden die ontstaan moeilijk te blussen. Hopelijk krijgen we volgende week beter weer.

In het totaal zijn er afgelopen week in het zuidwesten al meer dan 40.000 ha in vlammen opgegaan waaronder hele unieke gebieden. Om een idee te krijgen hoeveel dat is, heb ik net opgezocht dat de Hoge Veluwe ongeveer 5.500 ha groot is. Dus meer dan 7 Hoge Veluwen zijn verwoest…

Het begon allemaal afgelopen woensdag. ’s Morgens belde Sonja mij op van school dat hun brandalarm per ongeluk was afgegaan. Gelukkig was het vals alarm maar toen de brandweer er was, kregen zij bericht dat er een grote brand was uitgebroken bij Gracetown, zo’n 15km ten noorden van Margaret River. Sonja vroeg mij om een oogje in het zeil te houden.

In de verte waren er wat rookwolken te zien maar niets om bezorgd over te zijn. Er zijn hier wel vaker brandjes. Toen ik echter een uurtje later weer uit het raam keek waren de rookwolken al behoorlijk groter geworden. Gelukkig heeft FESA, de instantie die alle noodgevallen co-ordineert een website. De brand bleek al een stuk verder onze kant opgekomen. Het ging zo snel dat rond lunchtijd het gebied ten noorden van de rivier al ontruimd werd. Het werd dus steeds serieuzer. De brand had meer dan 10km afgelegd in een uur tijd.

Toen ik mijn lunch aan het eten was, SMSte Sonja mij dat de school preventief ontruimd moest worden. Dat was voor mij het teken dat ik mij maar eens moest gaan voorbereiden op een serieus gevaar. We hebben altijd een doos klaarstaan met alle belangrijke papieren, paspoorten en foto’s en ook een tas met spullen die je nodig hebt in een noodgeval. Deze had ik dus snel in de auto gegooid samen met wat kleding, toiletartikelen en hondenspullen. Omdat ons gebied nog niet was opgeroepen voor ontruiming, ben ik het huis gaan voorbereiden. De gasflessen sluiten, ramen en deuren dicht, alle spullen rond het huis weg en met de tuinslang alles natmaken. Ook heb ik het volgende filmpje gemaakt vanuit onze tuin. De vliegtuigen die je ziet zijn water bombers.

Rond 15 uur kwam Sonja zenuwachtig thuis. Op weg naar huis zag ze dat de politie en brandweer ons gebied aan het afzetten waren en mensen bezig waren auto’s in te pakken en paarden weg te halen. We besloten toen ook weg te gaan samen met de hondjes.

In Margaret River zijn we naar Sonja’s school gegaan en daar hoorden we dat ons gebied nu officieel ontruimd werd. Er was in Margaret River ook een evacuatiecentrum opgericht maar daar mogen helaas geen huisdieren komen. Jan, een goede vriendin van Sonja en ook leerkracht op de Montessori school, nodigde ons gelijk uit om bij hun te logeren. Met het bericht dat de brand de rivier was overgesprongen, gingen we de eerste nacht in.

De tweede dag was een erg hectische dag. De brand was nog steeds niet onder controle en er was zelf een dreiging dat het naar Margaret River zou komen. De wijken tussen ons huis en Margaret River werden in de loop van de dag ontruimd en mensen in Margaret River werden opgeroepen om zich gereed te maken voor een grote evacuatie.

Een aantal buren waren achtergebleven. Je mag hier namelijk blijven om je huis te verdedigen. Donderdagmiddag kregen we bericht van twee buren die gebleven waren dat het vuur van alle kanten op ze afkwam en dat er geen mogelijkheid was om nog iets te doen. Ze konden alleen nog maar vluchten. Dit was voor ons een erge schok, ons huis zou in vlammen opgaan. Omdat de brand ook Margaret River bedreigde en de man van Jan, waar we logeerden, in de mijnen werkt, wilde Jan naar haar moeder in Bunbury. Wij moesten dus ook snel andere plannen maken en gelukkig konden we terecht bij Vasco en Gerda, vrienden in Busselton. Onderweg naar Busselton kregen van een andere buurman, die nog steeds thuis was gebleven, een SMS dat ons huis er nog steeds stond. Een verschrikkelijk grote opluchting voor ons!

De tweede nacht hebben we dus doorgebracht in Busselton waar helemaal niets te zien was en vrijdagochtend zijn we weer naar Margaret River teruggegaan. Daar hoorden we op de persconferentie dat het vuur gepasseerd was naar het zuiden en een aantal wegen waarschijnlijk aan het einde van de dag open zouden gaan. Helaas voor ons bleek onze weg ’s avonds nog steeds afgezet te zijn. We werden door de politie niet doorgelaten. Omdat de brand al naar het zuiden was getrokken, ben ik via binnendoor paden en prive terreinen naar ons huis gereden om te kijken hoe de toestand was. Alles bleek goed te zijn. Het huis stond er nog. Het was wel erg rokerig maar de brand was weggetrokken achter de heuvel. ’s Avonds besloten wij en een aantal buren om toch terug te gaan naar ons huis via de sluiproute. De derde nacht dus illegaal thuis en we hebben de wekker iedere 2 uur gezet om te kijken hoe het met de brand stond. Gelukkig werd dat steeds minder.

Zaterdag en zondag is Sonja thuisgebleven en ben ik gewoon naar mijn werk gegaan bij de bouwmarkt. Officieel was ons gebied nog steeds afgeloten maar iedereen in de omgeving was alweer naar huis gegaan via sluiproutes. Een rare situatie. Ik heb met de politie gesproken die de boel had afgezet en hij gaf als reden dat de boel opgeruimd moest worden en dat er nog wat problemen waren met de electriciteitsmasten die eerst moesten worden opgelost voordat het gebied werd vrijgegeven.

Zondag is ons gebied weer opengegaan en nu zijn we dus officieel veilig. Het was een erg spannende en emotionele tijd.

Plattegrond van de brand. Klik op het plaatje om het originele bestand te bekijken.

Foto’s die Sonja genomen heeft op school

Persfoto’s

We zijn weer thuis. Alles is in orde, precies hetzelfde als toen we het huis verlieten, een beetje rokerig maar niet erg. We gaan nu lekker slapen, morgen meer….

Hi allemaal,
even een update: er is eergisteren een grote bosbrand uitgebroken in het gebied waar wij wonen. We zijn gevacueerd en hebben gelogeerd bij vrienden in Margaret River en Busselton. We hadden genoeg tijd om de belangrijkste spullen en de hondjes mee te nemen en we zijn allemaal gezond en veilig. Tijdens een persconferentie die net is gehouden hier in town werd ons verteld dat het vuur grotendeels onder controle is en dat ons huis (en dat van de naaste buren) waarschijnlijk helemaal onbeschadigd is. Er zal alleen wat rookschade zijn. We hebben heel, heel veel geluk gehad. Er zijn gelukkig geen gewonden, wel zijn er bijna dertig gezinnen alles kwijtgeraakt, waarvan een aantal gezinnen met kinderen bij mij op school.
We zijn heel erg opgelucht en ontzettend ontroerd door de enorme inzet van de community. Het was heel bijzonder om iedereen, maar dan ook echt iedereen samen te zien werken en onderdak, eten, kleren, onderdak voor honden en andere dieren en vooral heel veel troost aan te bieden. Wat zijn Aussies toch een ontzettend flexibel, gul en warm volk. En wat hebben we een geluk gehad.
We mogen vanmiddag heel waarschijnlijk terug naar huis en kunnen dan laten weten hoe het er bij ligt.
We houden jullie op de hoogte, heel erg bedankt voor de lieve berichtjes!

We hebben de laatste tijd wat problemen met het weblog gehad, en hopen dat nu alles weer goed is. Eric kan aan de stats zien dat het weblog nog steeds door veel mensen wordt gelezen, en bij deze doen we een kleine inventarisatie: wil je een berichtje achterlaten als je ons weblog nog steeds leest? Er valt jammer genoeg niets te winnen, maar het zou leuk zijn om al die ‘lurkers’ eens in cyberspace te ‘ontmoeten’.
Na ons bezoek aan Nederland zijn we weer met frisse moed begonnen aan ons werk op het landje en op school/in de office. We genieten weer erg van de rust en ruimte, schone lucht, lentebloemen en natuurlijk van de dieren. We zijn nu eindelijk in de fase van ons plan aangekomen waar we ons voornamelijk richten op een paar laatste grote jobs, zoals de automatische irrigatie van de groententuin en de voortuin, plinten en vensterbanken in het huis, en het onderhoud van ons natuurgebied. Verder gaat het onderhoud van huis, tuin en landje gewoon door. We bereiden ons voor op het ‘fire season’, van december tot mei. Dat houdt in dat we het gras heel kort houden, blaadjes harken, bomen snoeien en zorgen dat het rook alarm goed werkt.
En we werken natuurlijk allebei ook hard. Kortom: genieten, maar ook druk. The story of our life.
We sluiten maar weer eens af met een paar impressies: een leuke verrassing uit de groententuin, Phoebe die als een prinses op de erwt graag bovenop de stapel bedjes ligt, een leuke Huntsman spin in de kamer en de kippen die voor het eerst ‘free range’ mochten.
Een fijne week gewenst! Laat je een berichtje achter?